Gölgeye Düştü Zaman

gölgeye

düştü zaman,

kaçkınlıkları oynarken

güneş,

dertsizmiş derman

gönül bağında

kucak açınca

gök yüzü..

o da artık

mazi

karanlığa vururken

dem

bulutlar,

yağmurlar

kaçınılmaz olmuş

ertesinin arifesinde..

kaderin elçisiymiş gibi

yüzerken

dün

bugünün deryasına,

ayakları yerden

kesilmiş

birdenbire

hayaller terk ederken

rüyalarını

kendisi de yok

olma pahasına

ebediyetin kollarında,

belki diyecekler

bir gün

bir varmış

bir yokmuş

deseler ne fark eder?

ben benden

gittikten

sonra

kalbi

düşlere,

düşlerime

teslim etme

rahatlığı içinde...

(Berlin,15.12.2013)

Talat Özgen