Gönlümün Kuzey Sahili

Uzadıkça yollar tenhalaştı yüreğim

Duraklar arası mesafeler uzadı

Beklentilerimin şafağında yokluğumla kalakaldım

Yalnız mıydım acaba

Ya da yalnızlaştırılmış kalabalıkta yıllarca aldandım

Sendin belki kahkahalar atıp kalabalıklaştığım

Gidince anladım

Kalbimin kuzey sahili karla kaplandı

Yamacımdan yuvarlanıp yokluğuna uzandım

Göğsümde koca bir delik, seni kaybettim

Resimleri kaldırınca odamdan unuturum sandım

Gökyüzümden yüreğime düşen damlalar vardı

Fırtına öncesi sessizlikten beter bu

Belki de hasret bana seninle kavuştu

Güneş kurutur sandım yağmurunu

Yağmur kokusu alır sandım kokunu

Sandım ki ben kendimle el ele verip unuturum

Meğer sen giderken beni de götürmüşsün

Şimdi el uzatabileceğim bir ben bile yok

Heybemde sensiz bana yer yok

Karardı gökyüzü bulutlar ıslak ıslak

Gece uzadıkça uzadı ve kavurucu yalnızlığın bedenimi kuşattı

Hadi iki gözüm aç gözlerini yüreğime

Sal gitsin kokunu bedenime

Beklentisiz yaşamak koymuyor adama

Ama beklentilerinin içinde seni bulamamak

İşte o var ya ölüme yol açıyor

Kapımın eşiğinde nöbete durmuş beni bekliyor

Gelecek misin yoksa ama acele et

Çünkü bulacağın bir ben olmayacak