Gönül

Yoruldu gönül kervanım

Kesildi kuldan gümanım

Dinlenesi yer sorarım

Gidilesi yol ararım

Gönül yolda yorgun iken

Acıtmıyor batan diken

Yokuş iniş fark etmiyor

Erinmeye güç yetmiyor

Nice canda gezdin gönül

Neden böyle bezdin gönül

Ruhun ince kim bilecek

Ele düşen el çekecek

Bilmez misin dünya handır

İnsan gönlü bir kervandır

Gelen geçer konmaz orda

Çıkar varsa işin zorda

Hana girme vuslat yoktur

Yolda donan sorma çoktur

Var git kışa güze yaslan

Seni seven canda paslan

Sevmeyene olma ağyar

Gelir birgün postun soyar

Seven ile bin bir cefa

Olur bir gün gelir sefa

Der Nazmiye akıl gönül

Sevgi ile takıl gönül

Seni bilen anlar derdin

İster iken bak ne verdin