Gönül

Güneşin ışıkları sokulurken bahara

Süzülür kelebekler o yemyeşil diyara

Vadeyi doldururda berdevam eden aşka

Hem asude hem ketum hem doyumsuzdur nara

Gümüşî bulutları diyarına bahşeder

Düşürür toprağına büklüm büklüm bir keder

Riyakârlıkla suçlar civanım hem celp eder

Şahsına münhasırdır kaf dağındayım gel der

Sinenin yamacını eliyle deşiverir

Bin parçaya bölerde aklını çeliverir

İmkansızdan anlamaz sancak bayrak dinlemez

Taammüden zahirim yakıp ateşe verir

Gönül yangın yeridir dilim dilim dilinir

Kan kussa da kızılcık şerbeti içtim bilir

Yar diye yarılsa da yekpare külçe gibi

Lakin hiddetlenirse değme başa dikilir