Gönül Gözü İle Görmeli

Gökyüzü açık güneş pırıl, pırıl öğlesine sevecen

Deniz masmavi baktığında alabildiğine engin

Ufuk çizgisinde birleşiyor gökyüzü ile sanki tek mavi

Ömre bedel manzara güneş ışıkları fışkırıyor denizden

Gönül gözünle bakarsan bir birine sevdalı sanki her şey

Gönül gözümüz doğarken kapanmış görmüyoruz ki bir şey

Bakar kör olmuşuz görmez olduk artık bize bahşedilenleri

Enginlerden esiyor tabiatın sevgi dolu yelleri

Unutmuşuz artık milletçe bazı kutsal olan günleri

Manevi değerlerden uzaklaştı sanki yetişirken neslimiz

Batıdan ilim, teknoloji yerine ahlaksızlık aldık hepimiz

Bozulmaya başladı aile denen toplumun temeli çekirdek

Ey milletim bu vurdumduymazlık daha ne kadar sürecek

Sanki hiç derdimiz yok Akli selimler çıkarır oldu maraza

Unuttuk biz her şeyi oynar olduk artık kolbastıyı toz toza

Yasalarda uyduruldu zamana her suçu ediyor tıraş

Artık oğullar keser oldu ailelerde hem kol hem de baş

Yazmaktan vaz geçmiştim ehil olanlar yazsın diye

Ehliyetsiz atanan bürokratlardan milletim çok çekti diye

Akil adam görünümünde olanlar hep tutuşunca kavgaya

Benim gibi akılsızın yazdığından kim bilir ki kimler ne anlaya.

Bakarken gönül gözü ile bakmalı sevgi ile kâinatı sarmalı

Benim gibi cahillerde hem okuyup hem de yazmalı.

Ustalara selam kendimi Abdurahman çelebi sanmaya devam.