Gönül Kandili

Bir özrüm mü var idi vücudum yapısın da.

Ucubeymişim gibi bakıp da gitmedin mi?

Fakir bir hizmetçiydim zengin kul kapısında

Küçük görüp de beni kaçıp da gitmedin mi?

Çok şükür görmüştüm ben dünyalık denen malı

Ne köşkleri isterdim ne de ipekli halı

Aramıza gerip de bir kucak karaçalı

Hayâlim den düşümden çıkıp da gitmedin mi?

Elime alamadan ipekli mendilimi

Bir nefeste söndürdün yürekte kandilimi

Firaklara bağlayıp yolumu menzilimi

İçimde ki bu köşkü yıkıp da gitmedin mi?

Senin için gözümden dökülürken yaşlarım.

Tat vermeyip zehire karışırken aşlarım.

Başımda dolanırken bitmez kara kışlarım.

Son kurşunu sırtımdan sıkıp da gitmedin mi?

Coşkun nehir olup da senden yana çağlarken

Vuslat bizim deyip de yaz'a umut bağlarken

Hasretinden bunalıp sessiz sessiz ağlarken

Şubat yağmurlarıyla akıp da gitmedin mi?

Ben açtığın yarayı sarmaya çalışırken.

Seni sensiz yaşayıp hasrete alışırken

Her gün bin kere ölüp meftaya karışırken

Sarı gülü koluna takıp da gitmedin mi?

Ağlamıyorum artık her gece için için.

Sormuyorum kendime nedendir, niye ,niçin

Şimdi bir yabancısın bil ki sen benim için

Söylesene aşkıma ihanet etmedin mi?