Gönül Köşkü

?Ama ben seni çok seviyorum' la başlayan

Bi ton cümlem vardı benim, onun ardından

Hepsini sarf ettim, hepsini kullandım sonuna kadar

Vazgeçmedi ama o gitmekten.. her şey buraya kadar

Şimdi gözümde bir tek yaş var o gelene kadar

Gözüme gözlerini dikipte öylece bakana kadar

Bir cümle değildi ki; ?ben seni çok seviyorum'

Sana adanmış bir hayatın anahtarını sunuyorum

Evet, bu sana adanmaya hazır bir hayatın anahtarı

Seni seviyorum' la başlıyor bu hayatın ana hatları

Ama hiç bende seni seviyorum' la kapanmıyor

Şu naçizane gönül köşkümün yalnız kapıları

Gitmek zorunda mıydın, beni böyle bırakarak

Kalbimin gözlerine bakıp, ayaklarına sıkarak

Yok muydu bir olur yolu, tek çözüm gitmek miydi?

Gitmeyi ben niye düşünemedim, sorun bende miydi?

Tamam, gidebilirsin mesele zaten gidip gitmemen değildi

Zaten sen giderken gözümden akanlar da bil ki yaş değildi

Sadece ardından su döküyordu çaresiz bir şekilde gözlerim

?Yine bekleriz gönül köşkümüzde ki tahtınıza sultanım' der gibi...