Gönül Külleri

Bir sonbahar akşamında vurgun yerken yüreğim

Üflerdi sönmeyen küllere yalnızlığın korkusu

Güvenip sarıldığı biri varken herkesin

Ellerimi ellere neden bırakıp gittin?

Ateşini söndüren neydi bilinmez gözlerinin

Gönlünün küllerini denizlere bahşettin

Yanındayım hep derken yalanmış meğer sözlerin

Anladım en güzel duyguları

Bir zalime kurban ettim

Gönül inanmaz artık aşka da sevdaya da

Bulamadığın mutluluğu başkasında ara

Unuttuğun günleri aklına getirirdim ama

Gidişime yoldaş olsun

Yuttuğum o son sözlerim...