Gönül Söküğüm
-Ben seninle ilk-
Doksan üç milyar ışık yılı önce karşılaştım
O büyük patlamaya daha bir kaç saniye varken
Evren gökkuşağı renklerine bulanmadan çok önce
Yani tekillik rahmime üşüşen o milyonlarca yıldız tozunda!
-Ardından-
Troya yangını sonrası Anadolu’dan göçen
Farklı kehanetlerle uğraşıp diyar diyar gezen
Her bir anlatımda hayranlık uyandırıp nefes kesen
Mitoloji çağının o unutulmaz Aeneas destanıyla kesişti yolumuz!
-Daha sonra-
Dört bin yedi yüz elli beş dizeli
Dante’nin Araf da otuz üç kantosunda.
Cahit Sıtkı Tarancı’nın otuz beş yaş şiirinde
Ve Engin Geçtan’ın hayranlık uyandıran o insan olmak kitabında.
Yani ben seni;
Güneş gökyüzünde süzülmeden
Dünyanın uydusu ay daha görünmeden
Bilinmezliğin bilinmezliğinde sessizce beklerken gördüm...
-Ben seni ilk-
Daha adı konmamış bir ülkenin
Kalabalıkla dolmamış şehirlerin
Küçük belde mahalle ve köylerin
Denize bakan kıyılarında martılara simit atarken gördüm.
-Ben seni-
Bir tırtılın oluşumunda
Kozasından çıkıp uçuşunda
Rengarenk çiçeklere bakışında
Çocuksu bir sevinçle peşinden koşuşunu gördüm.
-Ve hatta-
Toprağa düşen
Gül nergis tohumunda
Eskimiş bir kitabın ayracında
Batan doğan günün ufuklarında
Bir ateşin
Harlanan kıvılcımında
Dağlara sığmayıp taşan volkanında
Depremlerin heyelanların en ritmik dansında gördüm!
-Ben seni ilk-
Edilgen eğreti;
Bozulmaya müsait
Tüm yanlış doğrularda
Kadın erkek kavgasında
Boy vermiş başakların
Aç gözlü insansı savaşların
Eğrilen devrilen o ağaçların
Tanrı var yok kaygısında gördüm!
-Yani ben seni-
Doksan üç milyar ışık yılı önce
Mitoloji çağının o unutulmaz Aeneas destanıyla beraber
Tekillik rahmime üşüşen o milyonlarca yıldız tozundan geriye kalan
Tüm elementlerin üzerime hücum ettiği bir bütün olduğumuz o ilk bende gördüm!
Evet gönül söküğüm;
Kainatımın eşsiz bedeni
Renklerimin en çılgın ruh hali
Varlığımın yokluğumun yegane sebebi
Ayıkladıkça çoğalan
Çoğaldıkça etrafa dağılan
Pirinç tanesi kadar olan bu aşkı
Sana daha nasıl anlatacağımı bir türlü çözemedim...
23.07.2021
Adnan Bilgiç