Gönül Yol Vermiş Zamana

Yokluğumuz yokluğumuzdu

ve emanetiydi gün

Birbirimizdeki kendimize

Gözlerimizi kapasak

Kendine iyi bakardı zaman

ve aynı kalırdı birşeyler

Oysa şimdi

Küslük suskusu yer etmiş

Mavinin beyaz kanatlarına

ve güneşin utangaç kızıllığına

Sokak lambaları

Dar ağacı

Kaldırımları sehpa olmuş

Kentimin

Gölgeleri büyümüş binaların

ve küçülmüş insan

Ah! Hazan mevsimim

Tamahkar sevişlerden

Hayâ eder olmuş şiirselliğin

Göz yanılmış boyalı bakışlara

Gönül yol vermiş zamana

Beyhude artık sözler

Söyleme bir şey

Çöz zincirlerini hayallerimin

Bak! Kuşlarım çağırıyor

Gideyim

Göç mevsimidir

Yapraklarımı peşine takan

Yakındır ağaçlarımın gelin olması

ve gözyaşlarımın kirpiklerimde donması...