Gönüllü Tutsaklık / Gece

Solgun rüzgarlar ağırlar bu gece

Olduğundan da mevsimsiz akan günlerin ardında

Kalan ansızlığın birer parçası halindeyim

Solgun rüzgarların akabinde

Gelip geçen geleceksiz günleri izlemekteyim.

Gözümün en yüksek ışık hali ile,

Durmak tükenmek bilmeyen anılarım da bir yumak şimdi

Yine de;

Tek başınalığın hüznünde boğulmaktansa bu gece,

Düşümden yararlanacağım.

Eğer beceremezsem bunu da;

Seni anacağım..

Bilmem neden, aklımı yitirdiğim, başıma bire bin katarak sevdirdiğim

Tüm anısızlıklarım da huysuz bu gece

Mevsimsizliğin adı konulamayınca,

Öksüz gökyüzü bile boynu bükük, mahzun, çileli...

Her şey anıların soluk izlerinde kayboluyor bu gece.

Sensizliğin çare müşkünlüğü altında

Sokak ortasında/ kenarında

Belki de yerin tüm derinliğine rağmen en yüksek katmanda olman,

Yani bensizliğin verdiği hüzne kapılmakta,

Ağlamakta/sındır bu gece..

Yokluğuna ne diyecek, neler görecek ve ekleyeceğim;

Kırık yaprakların sahipsiz yelleri ile

Ben, umulmadık bir yolculuğun pençesinde

Ufka doğru, gökyüzünün en nihayet rütbesinde

Uyuyacağız/ gideceğiz bu gece.

Sandığından da çabuk ilerlemesine kızma zamanın..

Oysa sen yok iken,

Ben geçmeyen zamana dost/

Doğmayan güneşe ışık/

Parlamayan semaya dost oldum//..

Her gece...

Yokluğun her katmanına verdiğim adın,

Daha konulamayacak bu gece.

Ellerimi bıraktığında neler gördüyse ellerin,

Kimlerin omzunda tükettiysen başını,

Ya da;

Kimlere ortaklık ettiyse yüreğin,

Rüzgarın kime estiyse, güneşin kim için doğduysa,

Kalbine kim eşlik ettiyse o gece,

Ben hepsini unutmaya hali hazırım..

Sensiz geçen tüm gecelerime/ günlerime

Bir çelme takmaya da razıyım...

//Seni tekrar bulmaya gönüllüyüm bu gece,

Hatta gelecek tüm gecelerde bile (seni yaşatacağım)..//