Görülmez Halim

her günün yirmi dört saati kadar,

damarlarımda kin besliyorum.

etrafımı sarmışsada binlerce hasım.

gözlerim yaşlar dökerken,

dudaklarınız tebessüm ediyordur.

uzaktan bakarsın,

evet sadece bakarsın.

görmediğin gibi rahatım.

biraz ekmek, biraz soğan.

hayatıma aş edip yiyorum,

leş kargalarından da beterim.

sen tok sanarken

ben hergün ölüyordum.

inan bir kaç radde kaldı,

biraz sonra ben de ölüp gidiyorum.

yaşam bu değil,

varsa da olan yaşamdan

pes ediyorum.

bi kaç mısramda,

ağlattım kayıplarımla,

duygu yüklü gözleri.

burda ne aşk var ne de elveda.

sadece anlatıyorum,

gülmeyi arzuladığım

sevincim göz yaşım kadar.

oysa şimdi hayat,

çok umrumdışı,

hiç ummadığınız kadar.

şimdi bi kara kutu içindeyim.

etrafım dört duvar.

ölüm bekler kapımda.

cesaretim yok dağlar kadar.

kaybolmuşum cennetimde,

içimde binlerce hayal var.

ama derde çare yok,

olsada savruk, savruk..

neye yarar.

hayat denilen yokuş,

iniş çıkışlarla dolmuş.

kendimi buldum derken,

bi ayağım sekeliyor,

tam ayağa kalktım derken.

bedenim yerle bir olmuş.

yüzümde binlerce maske,

af, denen yalanla avutuyorum kendimi

ne kadar saklasamda gerçekleri

her sabah tekrar görüyorum eski beni.

kendimden kaçmak için,

oyuncak gemiler yaptım kağıttan.

bir kovaya attım, ulaşsın diye

eşsiz, ulaşılmaz adalara,

ama eridim yavaş yavaş,

hayat burda da sahte,

bir bakmışlar Orhan ölmüş

o gemiden kurtulmadan.

şimdi kayıbım bu gemide ve bu şehirde

ruhum yitik, beden yerde, yersiz.

çığlıklara boğsam denizi,

o bile güçlü benden,

acımaz deler genzi.

beyaz bayrak açsam hayata

o da yetmişmez, imdadım yersiz.

tabutum bile yeşilken,

hayat bana gökkuşağı kadar

renkli güler mi?