Gözleri Şiir Tüten Çiçek Çocukları - 4
----
Onların elleri şiirdi
Mısra mısra başkaldırı yazarlardı..
Yeryüzünün gözleri ırmaktı gözelerden ağlaklar boşalırdı
Ensesi yerin en kara yerinde olanlar vardı
Çehresi yitikti bütün resim çekilenlerin
Mermer göğüslerinde damar damar irin boşaltısı
Sessizlik çökerdi toprak yığınına
Onların elleri şiirdi
Her terennümde özgürlük yazarlardı
Bir derin kumul çizeği
Süzerdi yüreklerdeki kir izlerini
Mavi gök uğramazdı kirpiklerine
Onlar,
Öz çocuğuydu asuman ananın
Bulutları emerlerdi
O yüzden hep özgürce ağlarlardı
Parmaklarını güneşte unutmuşlardı
Dünü saksılarda çürütmek
Ve bu günü doyumsuz ömrüne resmetmek
Yarına arşın arşın koşabilmek uhdesi
Karanlığı deşifre etme sanatıydı özgürce yazım
Hazin öyküler üzerine kahkaha tufanı
Süreci belirtilmeyen heyula ömür dürtüsü
Sağanak sağanak barikatlara yağan esaret tükentisi
Ellerini ayaza germe vaktidir
Bahara koşulan yılkı düşü
Kaç defa dinletisiydi deden kalma masallar
Ve masada çekilen kılıç
Kayışa sürülen ustura
Bileye verilen bıçak gibi söylem..
Şimdi,
Olanaksız duvarları yıkma vaktidir
Şimdi,
Dudakların arasından dökülen şarapnelleri umutsuzluklarda patlatma anıdır
Şimdi,
Yangın zulasında öksüz
Ateş zulasında odu ödül sayman anıdır