Gözlerimden Akarken Sen

Sen yaşandığını bilmezsin...

Usul usul yürürken mezarlıkta

Nasılsa bir gün yatacaksın bu toprağa

Serviler senli büyür bir adım daha ikiz uzaklara

Ölüler şehrinin bilinmeyen dünyasında

Hangi zamana uyusa/uyansa insan gözlerimiz

Melekler kanatlarını ödünç verir Anka aşkına

Biz hep kuş olup uçmayı severiz sevdalara

Küllerinden doğmuş gibi tekrar döneriz bilinen acılara

Herkes yaşadığını bilir...

Yorulduğumuz yerde ararız bir han

Hancısı olmayı bilmediğimiz dönerken devran

Sakallarına ak bulut düşmüş beyhude geçmiş zaman

Yine de yaşarız...

Ölüm benim ne zaman iç geçirsem

Esrik bir ruh uçsuz serhatlarında yol alırken

Savanlarına düşer sessizlik

Sevmeyi öğrendikçe yanar döneriz

Ezikliğimiz aşka yufkadır yüreklerimiz

Sen olursun ben olurum o olur batar dikenlerimiz

Rahmetini beklerken şerrinden korkar derinliğimiz

Alaca karanlık çekilirken çorak toprakları severiz biz

Yaşadığımızı bilmeden...

Ne tuhaf kalıyor gerçek, mecaz olunca seçenek

Karşımıza çıkar kuru bir iskelet

Kahırlarında kımıltısız yatmış soğuk işleyecek

Sıkınca avuçlarımızı kırılır kirpiklerimizdeki ıslaklık

Bütün hasretler tamamı devam edecek

Göğün yankılanışı ve yanmışlığın belirtileri

Suda dağılırken hareleri

Umursuz olur

bu yağmur

bu bulut

bu ay

Tekrar eden seçenekleri de severek...