Gözlerin

Hadi durmayalım öyle

buğday sarısı halka açalım

meyve verecek çiçeklere

kanımız taşlı tarlalara helal

çatısı yıkılan mavi düşünce

döl tutmayı bekler

-yazık bataklığın bahçesinde

senin ceylan gözlerine niye bu kadar intihar?

şimdi hangi cümleye uzansa parmaklarım

-biliyorum denizlerim dalgalanacak

aç çocukları göğüs uçlarıyla kandıracak anneler

babalar isimlerinden utanacak

duyuyordur has cemaatin piri nasılsa

ayak bileklerinden dökülürken

çakıl taşlı çocukların gözyaşlarını

iyi de senin gözlerin neden bu kadar orman?

sokak çocukları

ahh sokak çocukları

şu benim aklımın semahını sızlatırlar

her yağmur öncesi

anlamadığım gözlerin hep bu kadar güzel mi? yani

vururlar biliyorum

alnımın çatısında yükselen uçurtmayı

bana uzakları sahil banklarına bakarak anlatma

fazladan bir memeli cinayeti işleyebilirim

tuna suyunu kucaklamadan

evet

hemen şu an soyuna bilirim

bir dinin giysisini

-de senin gözlerin niçin bu kadar derya?

sen

rüzgarın dilsiz şarkısından otur dudaklarıma

benim bilmediğim türkülerin ülkesi

dudakların

ellerinle okşadığın saçlarım güneşinin kızılı

şefkatli olman değil ki asıl sorun

kirpiklerinin eylemini anlamıyorum

nedendir bakışlarına katılma hırsı

bilmiyorlar mı? bu savaş nafile

katletmeye çalıştıkları bu can nicedir

avuçlarında.

senin gözlerin!

hep böyle koyu kahve mi? bakıyor

kaderime...