Gözlerindeki Yaş

Gözlerinde yaş vardı gönlü kırılmış

Ağlamaklı sesiyle konuştu bir an

Ne konuştuğunu bilmiyordu kesin

Kal diyordu bir yandan bir taraftan git

Titriyordu elleri masum masum

Koca devran omuzlarındaydı ya artık

Ne yaptığını bilmiyordu kesin

Bir yumuşak konuşup okşuyordu

Bir esip gürleyip coşuyordu

Her an her şeyi yapardı belki

Zor gelmişti hayat daha baharında

Aslında hep kış olmuştu ona

Güneş doğmamış hiç ısıtmamıştı

Çiçekler hiç açmamıştı

Kuşlar ötmemiş civcivler çıkmamıştı

Engin zirvelerde tek gezmişti hep

Sahi o kartal gönle ne olmuştu

Neden usanmış yorulmuş bitmişti

Doğru ya! Anılar canlandı birden

İlk darbeyi ana kartal vurmuştu ona

Yuvasını kazanlar kuyusunu kazmıştı yani

Sonra zalim hayat ve avaneleri

Dizleri üstünde bir savaşçıydı ruh hali

Yıkılmadı ayaktaydı hala

Gözündeki yaşı silahı

Sesindeki kırılma hilesiydi artık

Göstermelik zırhı da üzerindeydi her zaman

Savaş yeni başlıyordu zannıyla

Onu yoğuran hayata kafa tutuyordu

Bilir mi bilmez mi bilinmez ama

Hayat kazanmıştı çoktan bu savaşı

Hülyalarda kalan anılardı onun gördükleri

Uyandığında çok geç olacaktı belki lakin

Onu avutan bir sözü vardı kendince

"Bunu da kendim yaptım diyeyim yeter"