Gözyasim Kadar Yakin

yine bir sabahın seherinde

güneşin ışıltısı çölün kızgın kumlarına vururken hissettim seni..

sadece o an aklımdan iki kelime gecti

seni sevmek...

belki herkes için basit,benim için asil bir kelime...

geceye yaklaşırken bir sis belirdi

ay ışığının pus ile birleşmesinde...

şimdi daha iyi anlıyorum aslında

sen her zaman benimleydin..

şimdi inanıyorum aslında

sen hiç bir zaman yoktun,ben vardım...

ama ama yokluğunda buldum seni ben...

varlığını aradım

ama hep yokluğunu buldum...

sen benim hiç bir zaman ulaşamayacağım bir güneş,

sen içimde yaşayan bir tomurcuk

sen benim ...

seni yokluğunda bile hissederken o mutluluğu

her türlü yaşamamı sağlayan

mutluluk,erdemlik abidesi...

hiçliğini bile anlayabilicek ve sahiplenecek bir duygu...

ardından içime doğan ve beni uykudan uyandıran gün ışığı,

yani orada sen,burada da sen

her yerde sen sen sen.....

çünkü sen bana,benim gözyaşım kadar yakındın..

yani başucumdaydın...