Gözyaşım Kanıma Karışır!

sensizliğin endişesiyle,

cam kenarında beyhude sevinçler beklerim,

dönüşüne dair...

şimdi damarlarımda, azgın bir nehir dolaşır

ve saçlarıma yokluğun düşer sokağın tozuyla bir...

yalnızlığıma sobe-lendiğim geceler,

aynada bir ben ararım bana ait

oysa aynada korkunç bir kibir,

küstahlığımla yarışır...

ne kadar ağlasam da, gözyaşım görünmez benim

gözyaşım kanıma karışır...

elbette ki bilirim,

ağlamak, erkeğe de yakışır

fakat yapamam

bana senden başka hiçbirşeyi, yakıştıramam...

her akşam hava karardığında,

sokak lambasının ışığı vurur odama

sokak, tek bir ışıkla avunur ama,

sen güneşim olmadan, ben bu karanlığımı avutamam...

bazende birkaç kara bulut,

gökyüzünde oturup ağlaşır

ben, yapamam

gözyaşım görünmez benim

gözyaşım kanıma karışır...