Gözyaşlarında Boğulmakmış Aşk

Hamasî destanlar büyütürüm gözlerinde

Mübalağalı ifadeler döşerim şiirlerime

Hangi paye ile sürsem yüzümü eteğine

Safiyane hislerle doluyum işte

İhanet değil gönlümün mabedinde sancı

Ulvi duygularla kaynıyor mecusiden miras kaldı

Şirke düşürmem yansam da alevinde mazharım hiçliğe

Fikrimde dolaşır âlemin resmi, hayran hayran izlerim

Mefkûrem odur ki; pervaneler gibi uçayım gözlerinin renginde

Hangi gözle bakarsam bakayım sade bir güzellik süzülür yanaklarıma

Aşk dedim adına; burnumun direkleri sızlıyor işte,

Yanıyor gönlümde bir ateş

Muhatabım nerede sinesine dökülsem

Beraber içsek alevleri söndüren

Ab-ı kevseri

Hissiyatım bu, lisanımın zikri bu

Fikrime ayna sözlerime bir tebessüm ile bin perde çekeyim

Tâli bir hâl bu ufkumda gurub ederken gün

Fâni bir arzuyu bâki bir sevdaya mayaladım

Vifak ettim geceyle

Hislerimin üzerini örttük, siyah bir örtü ile

Şimdi ruhumda uçuşur beyaz kanatlı üveyikler

Hissiyatıma tercüman olacak yok!

Kalmadı belagatım...

/Hakikât ki ruhumun aynasıydı mecaza bakarken özümden yükselen ateş, yana döne pervane olmak, mum gibi yanarken kendi derdinle hemdem olmak gözyaşlarında boğulmakmış ÂŞK/