Güçsüzlüğe Doğru Yüzen Yalnız Balık

Onun gözlerinin içinde yüzüyor

onun gözlerinin içinde acı çekiyordum...

Hüzne müebbet gözleri vardı

gece gibi siyah, gece gibi sessiz

gurbet akşamlarında

özleme bulanmış ruhunun türküsünü söylerdi

derinlere dalan bakışları...

Yüzü hep gölgeli ve hep loş

güneşte dâhil

hiçbir ışık vurmuyordu üstüne

bütün seslerine sağır olmuş gibiydi hayatın

Yoksulluğun cılız parmakları saçlarında,

hayallerini kaybetmiş

güçsüzlüğe doğru yüzen yalnız bir balıktı o...

ve bir gün

toprak böldü sevgimizi dul kaldı yaşam...

Evvel zaman içinden geçermiş tüm hikâyeler

bir varmış, bir yokmuş

sayfaların içinde ayraç harfleri örtünmüş her ölü can...