Gül Ağacı

sözün sahibi ne diler bilmem amma

gönlümün sahibi o bahçede güllerle beklesin

hani olur ya bir gün dönmek isterse

bir bulut gibi kaplayıp gök yüzünü kırlangıçlar

dönüp dursunlar başının üstünde neyleyim

eski yağmurların yeni topraklara düşmesidir aşk

belki de bir gökkuşağı olurum avuçlarında

dayanamaz tutar tutar da bırakmazsın

bereketli ellerin acısı ayrı ellere tez düşer

tohumu çatlatanı bilmeyenin ürün beklemesi ne boş

hangi akılla sardın yaralarını eski usul bu

yara kapanır ancak bastığın tütünün izi kalacak

yürümediğin yolların taşları illa ki nasırını azdırır

kimse inanmıyor biliyorum inandığım kadar sana

oysa düşünmek yeterlidir düşmeye gerek yok aynı acı

içten yananların hiçten bile sesini duyar Tanrı

bulutlarla kaplı gökyüzüne kaldırıp başımı

üşüdüğüm şu anın kuşkusuz tek düşüncesisin

biliyorum mevsime yenik düşen yüzün gülmeyecek

benimse şu sıralar başım müthiş belada affet

kurumuş yaprakları yeşertmeye gücüm yetmeyecek

kuramayacağın hayallerin eşiğinde tek başına oturan

ela gözlü gamzeli çocuklara seslen onlar susmasınlar

zerre miktarı atom bulup yüreklerinde patlatsınlar

ölüm variyetten eksiklikse aylar var zaten ölmüşüm

kalınca tek başına kitabı düşürdü elinden yere

soluk güller sarı sayfalardan kucaklar hayatı bilmişim

anlatmak belki anlamaktan geçiyor yazmak yaşamaktan

esrik başım eksik kelimelerle uğraşamayacak artık

çünkü yazmak şahadet etmektir yaşamak denen illete

son sözüm iki gözüm ben ölünce sen vasiyetimi bilerek

deniz ol gel rüzgar ol git gamzelerime gül dik bir şiirlik