Gül Ateşe Düştü

geceler aleni yalnızlığımın mor suretidir

biten bir umudun sürüklendiği sığınakta

belki de buz ve ateşe yolculuktur

hangi acı bıraktığımız yerde kaldı

benim tanığı / ömrümün

keskin bir ayaz kış artığında

kardelenin ömrü zemheriye düştü

odun ateşi ısıtmadı / sözcükler suskun

elimdeki elsizliğin göğsümdeki kurşundan beter

gül ateşe düştü

içimin yurtsuz gezgini düşlerim

gelecek / bir rüyanın anısıdır sadece

hep bir dost eli, varla yok arası

ıslak bir bulutun altında

seninle dopdolu yalnızlığım

kimsesiz elim / sessiz çığlığım

beni yetim bırakan gülüşün

gelmedin dost

gelmedin ya

sulara gömüldü kirpiklerim

İzmir Mayıs 1995