Gül Vefâsızmış

Nedense talihim bana darıldı.

Yürüyüp gittiğim yol vefâsızmış.

Umutla sarıldım o da kırıldı,

Elimde tuttuğum dal vefâsızmış.

Temaşâ içinde seyre daldığım,

Yanında olmaktan huzur bulduğum,

It'rına, rengine meftûn olduğum;

Hasretle koktuğum gül vefâsızmış.

Bir pınar misâli çağlar, akardı

En güzel sözcükler ondan çıkardı.

Gönlümde emsalsiz bir yeri vardı

Ağzımda dolanan dil vefâsızmış.

Uğruna bir ömür çile çeksen de,

İstese kalbini; çekip söksen de,

Ağlasan kanlı gözyaşı döksen de;

Hercâi yürekli kul vefâsızmış.