Gûl'a Civan

Gün’ay’dır Mirza

Rüzgârın karanlığıyla.

Gözlerimde yakamoz

Bağrımda hüzüni makam

Hangi şiir havası oksijen olur nefesime

Kör olası kalbim

Dört mevsim güz gülleriymiş meğer

Bir hazan yaprağı misâli savruldu ömrüm

Biliyor musun

Ben siyahtan öte bilmezdim

Sana baktığımda gördüm

Gökkuşağının yedi alaca rengini

Bilir misin bilmem sen kış gecelerini

Ayazı vurduğunda parmak uçlarına

Anlarsın tabiatın bulandığı "mavi"değil

Akşamdan kalma şarap kokusu gibidir.

Adım

Sen

Rengin

Ben

Ne garip şehir bu

Taşı toprağı kavga içinde

Bir cigara taşır beni memleketime

Kar’ın beyazı göz bebeklerimde

En çok aşıklar sever

Üşümeyi birazda yürümeyi

Sarmaş dolaş serçe kuşlar geçer

Hasretin siner kış gecelerime

Büründüğüm siyahı anımsatır

Kışlar arınmıştır günahtan

Ama yinede sövmek var şimdi

Seni benden alan kaderin

ardından

Pencereme dikmek isterdim

Sümbülleri en çokta

kardelenleri

Bu gece dirilmeliydin

Uyuduğun bir tutam toprak bağrından

Mirza

Munzur Dağları zozandır

kimin emanetini taşıyacağını bilir

Toprak bilir taşıyamaz içimdekilerini

Ben Sîna-Mrû

-burası Kaf

Yusuf’un ay yüzüdür kalbim

Züleyha’nın kalbindeki sabr

Tanrı gözyaşlarımı bilir

Ah yürek ağrım

Hasret bıraktığın gözlerinden öperim

Kalbimi bağışlıyorum çocukların gülüşüne