Gülce

Nazlı yarin elinde bir demet gül olsaydım

Aşkla tutsaydı beni ve ben hiç solmasaydım

Zemheri de vursaydı, mevsimler de geçseydi

Ar edip, gonca açıp, miski amber koksaydım...

Nevbaharda ötüşen bülbüle özlem salıp

Güneş ve suya hasret, bir de topraksız kalıp

Üşüyüp de donsaydım kış hayaline dalıp

Naif dokunuşuyla yeniden can bulsaydım...

Gönlümü ona versem dikenlerim çıkmadan

Öpse goncalarımdan, sonsuza dek bıkmadan

Ruhuna değip değip, usulca çaktırmadan

Efkarlı bir nidayla, gülce ona kansaydım...