Güle Veda

[Recep'indir]

Sen

adı gül kokanım

sana saldım gün görmemiş terimi;

yorulur durur mu bir gün kalbim gibi zaman

hiçten hiçe mi söktü dilim.. vedanı heceler yoktan?

Yaşamak onulmaz yaraydı

adında gül.. bende vedan kaldı...

Sen

çiçeklerle ölgün susanım

bilirdim salıncaklarından birinde

ilk gençliğimde bağım-bahçemdi gelişin

İstanbul muydu deniziyle içimizden geçenin?

Yaşamak onulmaz yaraydı

adında gül, bende vedan kaldı...

Sen

ilk heveslenmelerle bıçkın sevincim

kanatları gölgesinde uçmaklara bileyecekken kollarımı

harman yeri bilindik de güzlere ayıp görüldü düşte bile kuş sesleri

kinimize ortak ebabili tanıdık ayet gibi

savrulduk taş yağmuru ömürlerle

gün geçirir miydi zaman?

Yaşamak onulmaz yaraydı

adında gül, bende vedan kaldı...

Sen

mahşere çağrı duranım

insana güdülen hırsı mı olur dünyanın

sınmayıp kendini anımsatan vebalı çiçeklerle

katık edildik devşirilmiş yuvalara; sardunyalar açar saksılarında

mevsimlere direnen turnaları da bildim türkülerden:

hem top koşturan çocukları hem oyuncak bebeğinin altını değiştiren

saklamış bahçem çile.. hep baharında

kaç dağın öyküsünde emzirdi kalbimi göğüm

sus-pus kesilmeye çağırsa da güle serpilir mi ömrüm?

Yaşamak onulmaz yaraydı

adında gül, bende vedan kaldı...

Adında gül vardı

bende vedan.