Gül/sen...

Sonsuzluğa meydan okuyan onurlu duruşları

Denize inince sakinleşir sarplığı

Görkemli sırtını dalgalar paralar

Yapayalnız, çığlık vermez kayalar

/ ... /

Ah!

Söyleyeceklerimde bitti...

Yangın yerini bastıkça

Alevden dudaklar dönüyor muma

Kanadı düşmüş, gövdesi yara

Saçlarımda aşkın tevellütten eli

Silkindirmiyor külleri

Yanan dallarımda yaprak dönmüyor bahara

Hiçbir şeye benzemez

-Hangi bedene sarılsam tenha-

Yüzümde iskele kurar

Tütün kokar ellerim, duman vuslat arar

Kaç mimik daha yıkılır

Efkârlı bakışta

-Sen hiç yağmur tuttun mu avuçlarında-

Ateş titredikçe ayrılığın alevi üşür içimde

Dert yürür bulut göklere taşar

Döner çıktığım yollar, hasrete denk sıra dağlara koşar

Alnımda emeklemeyi öğrenen terler kaşlarıma çatar

Aynalar solgun, sorgularda dargın

Uçurum biriktiriyor hayata argın

Gölgeme toplanıp ışığı kesiyorlar

Yaşamda bir saman, düşüp gidiyor yaşananlar

Kaç gece daha utanır yatağımda

Yalan arayışlarda bacak uzunluğu kadar

Mesafe katlandıkça uzar

Ne kadar uzuyorsam vurulan ağlar

Senden geçmedikçe çıkmaz sokaklar

Gitme vakitlerine asılır sancılar

Aslında

Gitmek kaldı ayaklarında

Bu gün olmadan yarınlara

Biraz acı

Biraz sen

Yüzüm yüzer

Siluetim kayıp dalgalarda kaybolur

Ah!

Ben ıslandıkça

Davraz'dan esra/rlıdır güneyin gülüşü

Buram, buram sen kokar göğsümün gülü

Biraz daha sessizlik!

Şarkılar aşk çalar...