Gülücük Bahçesi

elinin tersiyle

vurabilmek darağacına...

korkardım önceleri,

ölüm bir prensesti

bense yedi cücesi

bu sebepten

doladım boynuma.

bensiz açmaz sanmıştım çiçekler

yedi veren mesela;

niye bensiz açsın ki

çiçekler?

ben olmasam da

koku verecekler mi?

verecekler...

anladım erkenden

boynumda som altından kolye iken

fırlattıktan sonra bir köşeye

kör bir yılan oldu

yalnız köşesinde adeta...

şimdi çiçekler

yüzüme farklı farklı gülecekler...