Gülüme Umut Düşer
umuda ışığım olsanda
artık hep olmuyor şiir tatlısı
söz vaatler kar altında kalışa benziyor.
bu senede baharın kışına kaldı
ıslak yerler kurumadı
yürek ateşi sönmedi
güneşin doğuşu geciksede
her şey sen demeyle olmuyor
güneşin doğuşu...
güneş ol !
buz tutan üşüyen elime
gözlerden akan yaşlarıma
sen taş olsan erirdin güneşimle
o kadar dara düşmüş olasın ki
canından çektiğin zehirin çıkmazsa
sen gelmezsin bilirim
ki
senin bıraktığın zehir temizlenmedi
bu bir hastalık gibi bulaşmış
gelsende delinim demene
sözle umut verme sakın
kullandığımız piyasa usulu
sevda da aşkta karaborsa oldu
hazır bekler karşıdan sevgiyi
butu çaputa sayarsan
zeka yorgunu çok gördüm
hey gidi dünya
katlanmayan çeker mi sefa..
hazır spariş aşkların akibeti
sonları hüsran eylemez mi
sen zahmete ahvali eyle
ne ekersen onu biçersin gönül
hep kendine biçme gülüm
yaptığını çorumlular yapmadı
derler bizim diyardan
yoksa sende mi o pınardan içtin
son satırlarım belki duyar olursun
açık ve net değilsin
bıraktın keşkelere
şiirin kısvesine sarılma
o yaptığın yanıtları nereye koyacaksın
hiç düşündün mü...
bunun yanıtı varmıydı
sevda nerede görmez işitmez
hiç bir kaba sapa gelmez
bunun adına şeytani duygu
söz dialoguna geliyor'musun
söz dialogundan yoksan
geliyorumu doğru olur mu
ne dert nede ders oluyor
tatlı yemeye var mısın
'içimizdeki zehirle gelinmiyor'
gel umutla gel
gel mavi mavi gel
gülüme umut düşer
*'sevgilim'' demeyi sevmedim sahte söylemi hep karşıma çıkar / ya yılan yemiş otunu sevmez hep ona rastlar...*
14 Mayıs-11