Gülümsemesi Kaldi Nevriyesiz

Yazgısı gibi kara,

Feracesinin içinde,

Başı onuruyla dik,

Gövdesi yorgunluğuyla eğik,

Yakınmadan taşırdı;

Bir kendinin değil,

Sevdiklerininde,

Zorlu hayatlarını.

Yüzünde gülümseme,

Gözlerinde sevgi ışığı,

Yüreği değil;

Yazgısına sessiz beddua,

Görünüşüydü,

Hayata gücenik.

Atadan toprak kadını gibi,

Erkeğinin iki adım ardında,

Yaşadı sessiz, talepsiz.

Ve hayatını miras bırakarak kızlarına,

Öldüğünde...

Gülümsemesi kaldı Nevriyesiz.