Gülümserdik

gülümserdik

annesinden saklı sokağa çıkmış

oyun arkadaşını bulmuş çocuk gibi

az garip, az hüzünlüydük

şairliğe özendik

şiire bezendik

ben yazardım

sen okurdun

neden severki insan, görmeden

sormadık

sormaya gerek duymadık

sadece vardık

zamanı unutur

gülümserdik

hiç mektup yazmadığı

mektup arkadaşıyla

dans eder gibi

yazıp iki satır

hatta yazmadan bile

gülümserdik

indirip aşkın peçesini

mahrem çok derdik

aşk için yola çıkıp da

aşk için yoldan çıkmayanlara el sallar

gülümserdik

boş anı çok,

hoş anı az

angarya günlerde

hayat durmazdı

biz dururduk

bakardık kim var kim yok

hiç uslanmadı içimizdeki haşarı çocuk

bez bebeğimiz yanarken bile

gülümserdik

ne cam kaldı kırılmadık

ne de dal

oysa topumuz da yoktu bahçemiz de

özgürdük hayal kuracak kadar

değişken dünyamızda

değişmeyenlere inat

geçip gökkuşağının altından

geçemeyenlere

gülümserdik