Gülümseyen Fotoğraftaki Garip Hüzün

Sessizce sinerdi gözyaşların avuçlarıma

Ben üzülürdüm, senin için kan ağlardı,

Ve sinesine gül konardı şarkıların

Sen benden giderken,

Vuslatına iki ceset seçen bir hikâye kalırdı

Martılar mektup yazardı sonsuzluğa

Güvercinler dua okurdu,

Ve leyleklerin ayaklarında bekleyen çocukluğum

Gelirdi bir gün

Ayrılığına ağıt yakılırdı ve sessizce ağlanırdı...

Mahkûm kalırdı ellerim saçlarında

Dokunduğumda tel tel dökülürdü

Ve gülümsediğin son fotoğrafta

Garip bir hüzün dururdu

Ve bir gün

Bitmesin hikâye diye

Islatırdım hayallerimi

Yeniden doğar ve aydınlanırdı tüm dünyam

Ve penceremden güneş süzerdi

Ben beklerken, sen gelmezdin

Neşem sendin

Hayatım sen

Gelmedin hep bekledim

Yaşamım eksik kaldı

Okuduğum hikâyeler yarım

Hayata bir sıfır yenik...