Gün Ağrısı

Gün ağarırken ağrır en çok yaralar

Kızıla boyanır

Omuzlarımda bıraktığın yükün darp izleri

En kırmızısında boğulurum acıların

En yalnızken

En kimsesiz anımı kollar yaralar

Acı çektirmek için

Yalnızken güçsüzüz en çok

En çok karanlıkta körüz

En çok geceleri yalnızız

Gözlerimden akan ıslaklık nem yaptı ruhuma

İyi gelmiyor ağlamak artık

Kalbim bozuldu.

Daha bir hasta oluyorum ağlarken

Daha yalnız

Gözyaşlarımdan azalıyorum

Kendimden bitiyorum

Her gece bir anne ağlamasının nöbetini devralırım

Sabaha karşı

Acıların en yalnız yerinden başlarım acımaya

Yaralar dökülür sonra ayak altlarına

Ezilir, toza toprağa karışırlar

Bazen gidenlerin ayaklarına yapışır yaralar

Gidenlere acı çektirmek için.

Ayak izleri en çok yağmurda kaybolur

Dinmez bazen yağmurlar

Yaralar geçti zannederim

'Artık iyileştim, iyiyim' derim

İyiyim dediğimde başlar yeniden

Acılar kaldığı yerden, yeniden yaralanmaya

Dokundukça demlenir yaralarımız

Dokunmasak iyileşiriz

Güneşe bıraksak kendimizi yaralarımızdan

Ayın altında buluruz

Güneşlenmeyi beklerken sabahlarız

Yaralar her gece hortlamak için iyileşirler

Yakıp gömdüğümüzü zannettiklerimiz

En çok cesedimizi rahatsız edenler

Şimdi tepemizde tepinmekte

Yakamıyoruz yaraları

Geceyi aydınlatamıyoruz

Gidemiyoruz kendi cesedimizi sırtımıza alıp

Göç edemiyoruz

Taşıyamıyoruz midemize oturan yalanların yükünü

Midemiz bulanıyor sadece

Yalanlardan kusuyoruz

Kimsesizlikten üşüyoruz

Yine de gidemiyoruz

Kaldığımız yerde bırakıp kendimizi

Alıp cesedimizi omzumuza

Gidemiyoruz

Madem ölemiyoruz

En iyisi yaşayalım

Hadi üfle ruhumu

Dirileyim yeniden

Hiç ölmemiş gibi

Gün ağarırken ağrıların arttığı anda

Yeniden acı çekmek için başlayalım yaşamaya

Ölmeyi beklerken tüm ruhumuz

Bir gözümüz yaşama ihtimalinde asılı kalıyor

Gitmeye geç kaldığımız için sindiremediğimiz yanlışlıklarımız oldu

Oturdu ruhumuza sevdamız

Sevda yük olduysa omuzlarda

Bu yüzden kanar en çok yürekler

Bu yüzden kızıla boyanır tüm zamanlar ve yüz yüze bakan sırtlar

Her yara kabuk bağlar zamanla

Yüz yüze bakmadıkça sırtlar

Ayrılığın ağrısı yapışmadıkça yakalarımıza

Ve gitmek için henüz vakit erkense

Ölmek için kalabiliyorsak

Kapanır yaralar canlı derinin altına

Yüz yüze bakmayan suratlar hariç

Bir de gün ağrısı

Geceden kalan

Kapanmaz

Şimdi avuç açtım gökyüzündeki yağmura

Yaralarımız kapansın diye

Sen de kapan yaralarıma

Tutun yarınlarıma

Dokuz Kasım İki Bin On Bir 17 30