Gün Alası

sular soğuk

kasvetli odalardan kurtulmadı yalnızlığımız

güvercinler tünemese ilk sabahlı balkonlarımıza

yıpranmamış gülüşlere hasret yüreklerimiz buruk...

sokağa açılan perdelerimizde her gün ayrı bir hüzün

bizi gülmeye doğurmamış annelerimiz

nisan şaşkınlıklarıyla demliyoruz çaylarımızı

soluksuz ve dolu dizgin birlikteliklere yanmadı hiç ocağımız

dupduru bilendiğimiz ölümlere bile acemi yakalandık

şair yüreği taşıdık

ama hiç okşayamadık pencere önü çiçeklerinin

gün alası hüznünü...

dünya köyünün delisi biz değilsek de

öyle sayarak avuttuk mutsuzluklarımızı

avluda meyvelenen ağacı gözümüzden kaçırdık

mavi ve sarı bir aydınlığa inen yokuşu

ama alazlanan yanaktaki gözyaşı hariç...

sık sık boğazımıza dururdu bu harçsız keşmekeş

kan tutardı içimizi gökyüzüne bakınca

tanrı çisil çisil ağlardı sanki yalnızlığımıza

yağmura dokunmak sevgilinin gülüşlerini anımsatırdı

unutmayı başaramadık

ama anımsadık hep

asla unutmamamız gerektiğini

bizden öncekinin

bizden sonrakinde yaşadığını...

kum fırtınasına benzerdi zamanı kovalamak

gözgözü görmez bir cehennemde gece bir de gepgece

ağustos taşıydık her zaman o yüzden çok üsüdük

zehirli bir büyülenmişlikte bekledik ilk adımı

cayır cayır bir bozlakta bozuk düzen ulaşılmazlıklı

içimizi gurbet kemirmedi biz gurbeti de bitirdik de

gele gele sıra cahil ölüme geldi

gece

bir de hep gepgece...