Gün Aşırı

Can yanığı bir cümle gibi düşerken yağmurlar

Eylül güncelerine

Kırmızı resimler çiziyorduk seninle

Daha ölüm yeni gitmişti

İçimden birini alıp

İçinden nehir geçen şehirler

Esir düşmüştü

Susuzluğa

Sıcaktı hava

Üşümemek için

Sakal bırakmıştım

Deniz çok uzaktı

Ayrılığa besteler yapıyordu

Eğreti tebessümlerin

Yalancı ressamları

Siyah beyaz saatlerde

Küfürlerin bile tadı yok artık

Yinede

Gün aşırı seni seviyorum diyorum

Penceremin önün de açan çiçeklere