Gün Batımı Kızıllığı..!!!

// Beli kırık cümlelerin tek harfi alçıdayken,

Aşk cümleleri kuramam sana...//

Yaşamın ellerinde oyuncak olmuş bir gün batımı kızıllığı

Sana olan yanmışlığımın tek soluklu hali

İşvesinde demlenen bir ay ışığı sarhoşluğu

Sabahında sönük ezberlerin külleriyle savrulduğu

Alnının çatına dayayınca yalnızlığı hayat

Nefes alamaz yürek gözlerde iki damla yaş...

Ezan sesleri yükselirken düşer dilimden dualar

Seherlerden çalıntı bir rüzgâra emanet ederim yüreğimi

Ne kaldıysa sabaha demlenmeyi bekleyen

Ellerimle yeşertirim yetimliğimi bahar olacak yarınlara

Birde durmadan sendelerim yönümü bulamadan

Aşk yokuşunda tükenmek bilmeden...

Yazar ellerim yaşanan sureti bozuk yalnızlığı

Her parçasında ahlar düşse de dilimden

Yarına sızacak bir yağmur kadar bereketlidir gözyaşlarım

Tomurcuğu açmış gözlerimde

Sulanmayı bekleyen masum bir çiçekten ibaret yaşam

Hasret yanmışlılığa dair en huysuz kavram...

Dinmek bilmedi gittin gideli yağmurlar

Ellerimde ateş böcekleri söndü

Yollarında kalan bir umut tarlası

Kıyılarında yosun tutmuş yalnızlığım

Kafamı kaldırsam hasret

Baksam ateş

Kalmasam okkalı bir serzeniş dilimde...

Sureti kabahatsiz aynada bakışların

Yarım yamalak kalmış tümcelerin yitikliği kol gezer holünde acıların

Bir bir toplarım senden kalan ne varsa

Salarım bir tutam maviye

Şimdi aç avuçlarını düşecek sevdam ellerine...