Gün Düşerken Geceye

Yağmurlarında ıslanırken sebepsiz,

Bu şehrin ışıkları üşütüyordu benliğimi...

Iskalanmış hayatın kör noktasında

Hasretle titreyen yüreğim

Yolunu kaybetti birden...

Yağdı yağmur,

Esti rüzgâr kasırga bulutlarında da

Kimsesiz ormanlarda

Çalındı ıslığı hayatın...

Gece karanlıktı,

Yüreğim de kararmıştı...

Bir umut diyerek sarılıp aydınlıklara

Yırttım karanlığın yorganını

Ve yelken açtım savruk rüzgârlara...

Artık çiğ düşerken sabahlara

Korkmadan selam duruyor kelimelerim

Sesim sessiz

Kimliğim isimsiz değil şimdi...

Islık ıslık yağmıyor yağmurlar üzerime

Güneşe serdim, kuruttum bütün yağmurları.

Ben buradayım artık

Gün düşerken geceye

Kapım çalınsa diye beklerim...