Gün Elbet Gelir

Terkedilmiş bir kent düşün

İşte öyle sessiz sakin her taraf

Arada bir iki insan gelip geçiyor o kadar ...

Yalnızlık diyorlar ondan ötesine vardı bu durum

Beden olarak buralardayım ama ruhum dolaşır gece gündüz

Sözüm sözden çıktı artık vurdu dibe yalnızlık

En dert verenide bende hala hüküm süren kararsızlık ...

Süzüm süzüm süzülmüş insanlar inadına

Burunlar kaf dağını aşmışta yeni bir dağ peşinde

Sözler satılmış artık her bir şeye

Bense yaşıyorum hala eskilerde ...

Ne de değişmiş haberim olmadan o güzel gülüşler

Artık gülüşlerde bile bir sevimsizlik doğmuş ...

Bu kadarıyla sınırlı değil elbet

Aslında sizde biliyorsunuz neyin ne olduğunu

Sadece bir gözlük takmış

Numaralarıyla oynayıp görmemezliğe yatmışsınız ...

Belkide umurunuzda değil bu laflar

Sıradan şeyler olarak geliyor bir çoğunuza

Siz uzanın biraz daha yerlerde sürüngen gibi

Gün elbet gelir ...