Günaydın Baba

Günaydın Baba..

Bugün büyütmüşlüğünün 35. yılı,

Eskimeyen bir tek

Kanatların kaldı üzerimde

Her vuruluş um her yok oluşum da

Arkamda durduğun kadarmış hayat meğer.

Meğer dünya bin bir gece masallarından

Çok ta farklı değilmiş

Sen yanı başımdayken .

Devlerin hükmü geçse de

Garipliğin ve mazlumluğun

Kahramanı olmuşsun arkamda.

Sen acıyan yanlarım da

Dik duruşu öğretmişsin bana

Meğer erkek adam ağlamaz deyişin

Sessiz ağlamakmış

Şimdi öğrendim Baba ...

Bir köşeye çekilip

Mahzun bakışında anladım

Erkek adamında ağlaya bileceğini .

Ne zaman ki yar uğruna

Ekmek uğruna ayrıldı yollar,

Kanadımız ağır kaldı gökyüzünde,

Çırpınmalar yoruldu

Ve konacak dallar kesik kaldı,

Ne zaman ki elim çamura bulaştı,

Gözüm harama ,

Kulağım riyaya ,

İki sözün yetti öğrettiğin çizgide kalmaya.

Şimdilerde gözlerin yorgun ,

Kalbin durgun ,

Kopan fırtınalara dayanacak tek gücün

Tecrüben ...

Ve sen hala benim için direnmekte iken,

Ne zaman ki !.

Vade denilen mühlet dolacak,

Benim kanadım kırılacak,

İyiye doğruya bakacak,

Bir ikinci gözüm daha olmayacak.

Kurtlar sofrasında yarım kalacak lokmamız.

Ömrümün 35. yılında ,

3 çocuğum oldu baba .

Tıpkı senin gibi olmaya çalışıyorum.

Büyüyüp büyüteceğime inandığım güne kadar

Beni bırakma.

(sessizlik iyidir (^..) ibrahim yılmaz)