Günbatımı Kanyonunda Yalnız Bir Imgelem Ağacı

Duman duman tükenen bu güne

yalnız seni görmek için direndim

köksüz bir ruh ve denize özgü o yalnızlıkla günbatımına kadar

ve şimdi içime kabaran tatlı bir hüzün

batan günün çarptığı ilk camdan yansıyan ışıklar gibi tedirgin.

Boğazıma takılan o saçma hıçkırıkla birden

o yansıyan kızıl ışıklarla şaşkın tepelere ulaştım ve geçmiş güne baktım

tedirgin bu ruh sessizliğinden irkilerek

yana yana sular geri çağırıyordu güneşi

ne büyük ve ölümsüz bir aşkın çağırışıymış bu.

Bu sonsuzluk kızıllığının altında

içimde hâlâ derin bir karanlık korkusu var

ya yarın bu güneş her şeyin bambaşka olduğu bir zamana uyanırsa

ayıp olur mu ki o zaman

o koskocaman masum gözleri sevmek yeniden.

Ya da deniz tutulmasının başlamasıyla

eski sokaklar gibi keşmekeş olursa ruhum

güneşe tutulmuş ay gibi avare dolanırsa karanlıklarda

ve elveda dersem daha doyamadan sabaha

işte budur en kalbi huzursuzluğum.

Yüreğimin tam ortasında öylesine büyük bir yorgunluk var ki...