Gündüze Yürüyen Kadın

Bursa?nın dar sokaklarından geçiyordu gece

boğuk sesli bir kadının şarkısını dinleyerek

kaldırımlar lambalardan sızan ışıkla sarhoş

kar kuytularda soğuğa sarılmış

uyuyordu

ve evler?

evler?

huzura saf durmuş besmelede

bir kadının günahı dahhak misali omuzlarında

korkuları gecikmişti

adımlarına

adım

adım

adımlarına

hayata savunduğu hayalleri yara almış

hınç mı

hırs mı

bilinmez

bilinmez

ökçelerindan şehre bomba gibi yağıyordu

gözlerinde

nefretin de

aşkın da

denenmişliği geceliyor

dağınık saçları rüzgara isyan

tanrı kaç kez denemişti onu

kim bilir

kaç kez

anlayışla karşılayıp

her defasında

her defasında

bir çocuksu hercailikle yaşamaya devam etmişti

şimdi de

çok farklı değildi

kuytularda kaybolurken yaşamı

geceyi hayalleriyle

nokta nokta işleyip

bir nokta gündüze yürüyecekti...

yürüyecekti?