Gündüzler Çuvala Girmiş

Paslanmış yalnızlığımı öldürüp geldim dudaklarına

Ve uçurdum kalbimi

Sana göçen kuşların kanadında

Gölgeler cismini aşardı o vakitler

O vakit ıslanmazdı ikindi

Buz tutmazdı sabahlar

Çok sevdiğim maviler

Telli duvaklı şiirler böyle harap olmazdı

O vakit kalbim bana sığmazdı

Şimdi bir yanı eksik kalışımın

Kora çalan buzul yalnızlığımın

O sevgili hasretimin rengini çiziyorum takvimlerime

Odalarımda ışığı sönmüş bekleyişlerim

Masamda ardı arkası gelmeyen iç çekişlerimle

Sana küsüyorum işte kendimce

Mah/şer diyorum

Bunca tezadın adına

Bir yanın üryan bir masumiyet

Bir yanın saklı cinnet

Bunca zamana rağmen

Ben yine de seni hiç bilmiyorum

Sen misin diyorum

Gecenin bir yarısı

Asılıp kirpiğimden canımı acıtan

Sen misin

Vakitlerin çarmıhına yüzümü düşüren

(her gece)