Güne Böldüm Hüzünlerimi 1

cumaertesi kelimelerim...

kaybediyorum sesimi

çaresizliğinde yarınların

üç gündür

güneşsiz bir papatya gibi

perişanım

kilitleniyorum

kendi ellerimle bir varolmayış mevsimine

sürükleniyorum

sular döküyorum

ardımdan

kendi kendime

tavanı olmayan hayallerimin

kubbesiz büyüsü

söndü

kerata çabuk öldü

kerata çabuk öldü

kerata çok çabuk

hayalsiz evlerin

bol duvarlı yaşamasına

bir giz eklendi artık

duvarlar konuşuyor

anne bak

kral çıplak

ve kimseler görmüyor

duvarlar konuşuyor

duvarlar konuşuyor

bir duvarın hatırına

sözcükler deliriyor

şizofren yalnızlığımın

camlar kadar tutunmasında

yaşama

bir umut arıyor karamsarlığım

ve bir yaşam çıkarıyor gönlüm

gözünden

ama

kaybediyorum sesimi

elimden kayıveriyor tutmaya çalıştıklarım

kaybediyorum

bekletilmeyi

ne olacaksa bir anda oluyor

bir nefes

bir papatya gibi soluyor

ölümün alacakaranlıktaki

bağırmasında