Güne Böldüm Hüzünlerimi 3

perşembe iki otuz

sahte düşlerimle kurduğum her yalana

ekledim kendimden bir parça (daha)

o

sendin

kafama dayadığım umutsuzluk dolu mermi

ağlayıverdi

görünce iç/indekileri

o

bendim

kırık dökük bir hatıra

yakar kavurur beni

ne gülebilirim

ne de kendimi bilirim

yıkılan geçmişimin silmesinde

zaman kaçkını umutlarımın

firar ettiği her sen düşüncesi

yakalar beni

takarlar ellerime

bir kelepçenin düşünmesini

taburenin ayaklarımın altından kaymasını diler

yorgunluk savcısı

ama sorgulamaz nefesimi

gecenin bir körü daralınca ciğerlerim

elime düşen her karanfil topraktadır artık

onu atan

sendin

ve geceye bürünür umut

ve var olur akşamlarda sabah

zamana bir çalım daha atar boyut

onu atan

bendim