Güneş

Bu kalp engin bir deniz

İçinde ne fırtınalar

Bedenim bin yıllık kale

Düşman etrafım sarar

Her muhasarada binlerce gülle

İner üstüne

Hançer olur dost bildiğim

Kendim yaralı kendim hekim

Böyle dost varken düşman da kim

Yağmış gecelerime nice taşlar

Burçlar yıkılmış, düşüyor şehrim

Duy ey sevgili sendendir son ateş

Sen ki saçları gece, yüzü güneş

Viraneye sen indir son vuruşu

İndir ki olmasın günümün doğuşu

Demiştim hatırla, yapma demiştim

Güneştir yüzün çevirirsen geceyim

Demiştim kırılırım girme penceremden

Çıkarma beni o karanlık hücremden

Gelme demiştim gelme alışırım

Gidersen nasıl kendimle barışırım

Bak gittin işte senden ışık alırken cismim

Gittin

Yüzün aydınlatır başka dünyaları bilirim

Şimdi karanlık her yer

Gözlerim kör, aklım yitik deliyim

Fırtınalı gecede su alan bir gemiyim

Güneşsiz kalmış gezegen gibi serseriyim

Sensiz susuzum, ıssızım ama kim takar

Öyle ya

Güneş her gün, gemi bir kez batar