Güneş Koksun Yüzün

Kör-kara karanlığa giyindi hüzün

Şafaklara soyunan tahammül-üstü

Karanlıktan fışkırırken gölgem

Üstüme kapaklandı yarınım

Yarı cansız uzanmada

Yer kapan siluetimde

Yarının eksik görülmüş

Puslu hesabıdır, ödenen

Bin bir mum azdır, Ustam

Azdırmada güneşi pusuda

Güneş-üstü devinir durur

Aydınlıkları gebecil...

Puşta inat

Ve ille de kötüye inat

Güneş hep doğsun

Gündüz hep olsun

Aydınlığa selam dur,

Dön yüzünü güneşe,

Dön birden tam geriye

Gölgeni/Siluetini ötele

Damarların patlarcasına

Karanlığa söv

Bir daha

Hep daha

Güneş çalsın hüznün

Güneş koksun yüzün

Doğan yeni gün olsun,

Aydınlığa duyulan özlemde

Bir adım daha öne

Ve ille de hep ileriye

Güneş çalsın hüznün

Güneş koksun yüzün.

balaban Kent Şairleri.