Güneş Sarısına

yorgundu kanatlar

güneş sarısına benzemek istiyormuşçasına

kaba saba gülüşüm zamana sarılmayı bırakınca

dinginleşti gözaltlarım

sensiz olmazdı biliyordum...

bırakıp her şeyi

birbirinizi kullanır oldunuz sanki

buz tutmuş caddelerin iç sızısı

ilgilendirmedi sizi

yangınsızlıktı

kaçtınız

sokağın berrak içtenliğinden

güvercin soluğuyla geçtim aranızdan...

ilk harf olmak anlamsızdır

ilk rakamı sonsuzluğun

sıradan bir günün sakin yoluydum

beni görmeden geçsen de olurdu üzerimden

umuda ulaşmak kadar

yarının yükünü taşımak da

insancadır

ve beklemek direnç üretmektir

yeni bekleyişlere...

özleme tutun

hasrete sarıl

öğren kavuşmayı...