Güneşi Öpmek Vardı

Ben

Hayallerimin avuçlarında vuruldum

Ondandır kendime kırgınlığım

Düş perisi yalanlarla avuturken

Çelimsizdim

Aynı çemberde dönüp durdum.

Sancılı güz akşamlarında

Savruldum yaprak misali

Oradan oraya

Ağlıyordum

Belki yarım kalmışlığa

Belki yama tutmayan yaralara

Gün geldi

Kendime sarılmayı öğrendim

Yaralarımı da sardım kanatarak

Hayat bana çok şey öğretti

Düşüp

Kalkarak

Sevdasında hazan yaşadığım

Kâfirleştirdiğin imanın gölgesinde

Ekmeğini yoksunluğuma banıp

Sür devranını

Umutsuz mahşerim

Tutmadın ellerimden

Vurgununda hasarlıyım

Hem eziğim

Hem de yarım

Oysa

Baharı kucaklayıp

Gülüşlerinde sabahlarken

Güneşi öpmek vardı