Güneşi Unutmaktı Sana Bakmak

Ne oldu bize artık!

Nefretinin yanında ne çok yalın ne de yabancı sana aşkım

Söyle! Bizi b/akışlarınla sardığın o kadife nerede?

Oysa konuşacaktık bizi

Avaz avaz kavgalarla üzmeyecektik sevdamızı

İçindeki dürüstlüğe sor

Bunların hiç birini hak etmediğimi sen de biliyorsun

Ne yazık ki!

Artık hislerin duygularımla aynı sahneyi paylaşmıyor

Tüm bunları yalanlaman çıldırtıyor beni

Mutluluktan söz edip de çocukça olan davranışın neden!

Y/erimi kaybettiğimin farkında olsam da inanmak istemedim sana

Yüreğinin harından ruhunun derinliklerine ulaşan yerimi

Şimdi bakışların sanki gırtlağıma oturan bir yağlı urgan

Sesimi duymaman ve seni sevdiğime asla inanmaman

İçimde düşüncelerimi savuran bir tufan oluşturuyor

Bilinmezden mi korktun sen!

Git o zaman! kaç korkularından

Canımın yandığını gözyaşımı görmeden git

Git hemen git!

Ellerini bir daha tutmamak üzere bırakıp

Bize ait ne varsa belirsizliğe gömüp

Meltem rüzgarlarının esintisinde yepyeni umutlara yol aldım

Dayanamıyorum haksız yere viran halde gün be gün erimeye

Kaldıramıyorum suçlamalarını her şeyin sebebi olarak gördüğünü

Cam kenarında loş bir mum ışığında

Elinde bir roman kitabını pürdikkat okuyuşunu

Ve Filiz çayını yüzünde bir tebessümle yudumlayışını

Dün gibi hatırlıyorum

Dün gibi

İlk bakışta anlamıştım

Doğmamış çocuğumun babasıydın

Sendin o sendin yoluna adaklar adadigim

Ansızın hoş bir tınıyla attığın o gülüşler cennetten musiki gibi

Kulağımı keskin ama çok hoş okşayan yansımalardı

Senin yüzüne bakmak!

Güneşi bile unutmaktı...

Hasret!

Bütün o anların bir daha geri gelmeyeceğini anlayıp

Onu sonsuza dek kaybedeceğini bilmekle başlarmış!

Hasret!

Telefon acı acı çaldığında

Karşıdan titrek telaşlı bir sesin

Kaza sonucu senin yoğun bakımda

Falancı hastanede komada yattığının haber etmesiymiş

İçinde volkanlar patlarken tüm bedenin titrer ancak çok üşürsün!

Nefesin kesilir!

Sanki elin kolun bağlı çare/sizsindir!

Hastaneye gidebilmek elini sımsıkı tutmak için çıktığım yol

Yokluğundan çıkmak isteyip de çıkamamaktan korkmak gibiydi

İkimiz karşı olsak da bu defa sonsuza dek kopmaya

Elden gelmez yeni baştan yazmak kaderi

Unutma! 'Her fani ölümü tadacaktır'

Buradayım işte!

Sana dokunduğumu hissediyorsun biliyorum

Aramızda geçmişte köklenmiş koca bir bağ

Sanki ciğerimi söktü öylece çaresiz yatışın

Her ne olduysa da aramızda bak ben yine bugün yanındayım

Yorgun kalbinin atışları g/özümden kankırmızı yaşlar boşaltsa da

Nefesin kesilinceye dek sımsıkı tuttuğum elini asla bırakmayacağım

'Hazırlıklı olun!

Hastayı kaybedeceğiz'

Neler oluyor diye anlayamadan

Bu sözler çınladı kulaklarımda

Oysa sana çok şey vardı anlatmak istediğim

Melekler sana iyi bakacaklar!

Çok sevdiğin mavi kelebekte yalnız koymayacak seni

Korkularını bırak bana, al yanına umutlarımı

Biliyorum ki canım!

Her insana ölüm aslında bir uzlaşma

Seni sonsuz uykunda gökyüzüne ulayıp

Acılarını senden almak uğruna yüreğimi verirdim

Bu senin yolculuğun ?ömrüm'

Ardından sessizce el sallanan!

O an!

Ne kadar dirensem de boş

Ölümdür son tecelli gerçek olan

Ölümdür

Ölüm

24.02.2006 öldürülen Soydan. E Anısına nur içinde yatsın...

Hamburg

21.03.2013