Gün/eşim Yok Benim

Vakit gece,

günlerden "sensiz"

"sensizertesi'ne" bir saat kala

saat yirmi üç çift sıfır.

kirpiklerinin âlâ'sından öpemediğmden

beri,

helâl etmediğinden buyana kalbini,

inan bana uykularım haram.

İnan bana,

ölüyorum, ölüyorum,

ölürüm kokuna.

Ve,

Sabahları;

Gün"eşim" yok benim

çekiyorum tüm perdeleri

Üç oda bir salon hapsimde

bir çekyat üzerinde

gözlerim apseli.

Dayanamıyorum'da artık inan,

gelmelisin.

Boynumun borcuydu öpüşün,

gideceksende alacaklarını alıp öyle gitmelisin...